A BOSTA: PROTAGONISTA SILENCIOSA DA NOSA HISTORIA E DEVIR

O Real Decreto 439/1990, de 30 de marzo, regulador do Catálogo Nacional de Especies Amenazadas é, na actualidade, a normativa vixente en materia de especies en perigo de extinción no noso país. Estou de acordo con que hai que protexeres ao lince ibérico, oso pardo, foca monxe e todo aquel animal ou pranta que se catalogue como especie ameazada, pero dende esta fiestra aberta ao ciberespacio quero facer un alejato para declarar a bosta común galega como especie en perigo de extinción.

De forma paralela ao progresivo abandono do campo galego e, á terciarización da nosa economía, estase a advertir una merma significativa no número de bostas nas nosas pistas. Nos últimos anos a densidade de poboación de bostas chegou a porcentaxes preocupantes na maioria das nosas parroquias.

A importancia das bostas pódese analizar dende duas vertentes: a económica e a sociocultural.

Dende un punto de vista económico, estou seguro de que se se fai unha análise de correlación entre o número de bostas existentes nas nosas parroquias e o PIB per cápita dos parroquianos, como principal resultado obteríamos unha relación forte e positiva entre as duas variables, o que demostraría que a bosta é sinal de progreso e desenvolvemento económico. Neste sentido, a posesión de cabezas de gando era, tempo atrás, unha mostra significativa de riqueza e poder.

Dende un punto de vista sociocultural, ninguén se decata, pero a desaparición da bosta na pista rural produce un efecto sobre a idiosincrasia do pobo galego semellante ao efecto que produce a lenta e progresiva desaparición da capa de ozono sobre o noso planeta. Porque a historia de Galiza sempre estivo ligada á bosta, protagonista silenciosa do noso devir.

A bosta estivo sempre presenta nas nosas vidas, ou vamos a ver, despois de pisar unha bosta ¿quen non tivo que refregar nas herbas da cuneta os zapatos recen limpos para ir á función do patrón?, ou, ¿quen non puxo a espalda a pinjas marróns despois de pasar coa BH de paseo (sen juardabarros) por riba dunha delas?. ¿Que foi desa música celestial que soaba polas parroquias cando a forza da gravidade levaba irremediablemente ás bostas a emplastecer as nosas pistas?, pechade os ollos e sentide como soa no voso córtex prefrontal o seguinte: "plas, plas, plas, plas....".

As bostas tamén foron obxecto de diversión. Por exemplo, a típica coña jraciosa coa bosta fresca é cando se colle unha pouca cun carabullo e se ameaza con botarlla ao amijismo por riba. E coas bostas secas de vrau........, o máis común era collelas e facelas voar coma se dun frisbee se tratase. Tamén era costume cravalas nun pao afiado e facelas xirar, tal cual "Enrique y Ana" cós platillos chineses, ou tal cual xiraba Xil Rios na canción “Xirarei”.

Se as bostas falasen.....poderían contar tantas historias de amor e paixón, de xenreira, de amizade,......., podese dicir que arredor delas naceron e medraron as parroquias, vilas, e cidades do noso país. Coruñeses!, vigueses!, ferrolanos!, sí!, por moito que vos doa! nas vosas cidades tamén tiveron presencia destacada as bostas.

Chegados a este punto, e como recomendación principal, faise necesario que dende as administracións públicas se deseñe un plan especifico para a recuperación desta especie ameazada. Porque en Madrid e en San Caetano non teñen visión do problema e, có fin de que escoiten a nosa demanda, pido deixedes constancia no apartado de comments do voso parecer ao respecto. O voso comentario será remitido dende este blog, tal cual firma-protesta, ao Ministerio ou Conselleria competente na materia.

Próximamente neste blog: “Cambio nos hábitos alimenticios: Do Lisco ao Burguer King”